one-shot : Attractive Fascinante I
posted on 29 Feb 2008 23:09 by dontcallmepa in AF
Attractive Fascinante I
(one shot)
ยูอิจิมองรูมเมทคนใหม่ของตัวเองอย่างสนใจใคร่รู้ระหว่างที่กำลังจัดของให้เข้าที่เข้าทาง
เอริคนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขามีสมาธิพอที่จะไม่สนใจเสียงโครมครามที่ยูอิจิสร้างขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ
หมอนี่ไม่สนใจเราเลยแฮะ จะทักทายกันซักคำก็ไม่มี
แย่จังน้า
ค่อนข้างแย่นิดหน่อยที่พ่อและแม่ของเขาต้องไปทำงานที่สาขาต่างประเทศ ยูอิจิเลยต้องจำใจละทิ้งบ้านมาอยู่ที่หอของโรงเรียนแบบนี้ ยูอิจิไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีพอถึงขนาดได้อยู่หอพักห้องเดียวกับเด็กแลกเปลี่ยนชาวอเมริกัน หากไม่ใช่เพราะห้องเต็มซะก่อน
เอริคมีผมสีน้ำตาลอ่อน ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าดวงตาสีเทานั้นสะดุดตาแค่ไหน กล้ามเนื้อได้รูปสวย ผิวไม่ขาวจัดเพราะอยู่ทางฝั่งแคลิฟอร์เนีย เขาสูงพอๆกับชาวอเมริกันทั่วไป ท่าทางงามสง่าแบบหาดูได้ยากในผู้ชายที่มีรูปร่างสูงแบบนี้
เอ๊ะ ทำไมเขาถึงรู้นะเหรอ
ก็นอกจากจะเรียนอยู่ห้องเดียวกันแล้ว หมอนี่ยังดังจะตายในหมู่สาวๆที่โรงเรียน
ในฐานะผู้ชายที่นึกอิจฉามันไม่น่าแปลกไม่ใช่รึไง
"นี่ นายน่ะ"
เขาคิดว่าคงทนอยู่เงียบๆไม่ไหว ไหนๆก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน
เอริคละสายตาจากหนังสือ มองหน้ายูอิจิเหมือนชายหนุ่มเข้าไปขัดจังหวะเวลาความสุขของเขา
"มีอะไร"
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นคล่องแคล่ว
"ปกติแล้ว นายเป็นคนเงียบๆอย่างนี้ตลอดเลยเหรอ ไม่คิดสนใจอยากรู้จักรูมเมทคนใหม่บ้างเลยรึไง"
เอริคงงเล็กน้อย
"แล้วนายชื่ออะไรล่ะ"
ยูอิจิตกใจนิดหน่อย นึกว่าจะถูกเย็นชาใส่
"ยูอิจิ นิชิโนะ ยูอิจิ ยินดีที่ได้รู้จัก"
เขายิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินไปคว้ามือรูมเมทชาวอเมริกันขึ้นมาเขย่าตามธรรมเนียม
เอริคเงียบไปหลายวินาที แววตาสีเทาหรี่ลง ยูอิจิไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าถึงได้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเพื่อนใหม่
"เอริค มาร์ตัน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"
อาจเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายเริ่มตอบสนองเขาและความอัธยาศัยส่วนตัว ยูอิจิเลยได้ใจ ถือวิสาสะ นั่งลงบนเตียงของเอริคทันที
"ตอนแรกนึกว่าจะต้องได้อยู่กับไอ้เจ้าซันโจตัวเหม็นนั่นซะแล้ว แต่โชคดีที่อาจารย์พอเห็นใจเลยให้มาอยู่ห้องเดียวกับนาย ชั้นโล่งอกเป็นบ้าเลย.."
"..."
ร่างสูงแค่ปรายตามองคนที่กำลังคุยจ้อ แล้วกลับไปอ่านหนังสือต่อ
"นายอ่านอะไรอยู่เหรอ"
"นิยายน่ะ"
นิชิโนะมองเขาอย่างทึ่งๆ เพราะตัวเองเกลียดการอ่านเป็นที่สุด ชายหนุ่มชะโงกหน้าดูหนังสือที่อยู่ในมือของเพื่อนร่วมห้อง
"หวา ภาษาอังกฤษ ชั้นอ่านไม่ออกเลยซักตัว..นี่มันแนวไหนอะ"
"จะให้แปลให้ฟังมั้ยล่ะ"
ยูอิจิส่ายหน้า
"ไม่เอาล่ะ ฟังไปชั้นก็ไม่รู้เรื่องหรอก" เขารู้สึกเหนียวตัวนิดหน่อย เพราะจัดของเมื่อกี้ " นายอ่านไปเถอะ ชั้นจะไปอาบน้ำ ไม่กวนละ"
ชายหนุ่มละออกไปแล้วเดินไปทางห้องน้ำ เขาสะบัดเสื้อเพราะความร้อนเผยให้เห็นหน้าท้องไล่มาถึงขอบบ๊อกเซอร์
โดยไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาที่จ้องมองมา
.
.
.
ยูอิจิใช้เวลาหลายอาทิตย์ศึกษาทุกอากับกิริยาท่าทางของรูมเมทคนใหม่ทุกกระเบียดนิ้ว เขาอยากเรียนรู้ให้ได้ว่าผู้ชายคนนี้มีความสามารถยังไงถึงขนาดดึงดูดสาวๆร่วมห้องไปกองอยู่ที่โต๊ะนักเรียนของเขาได้ทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่พักเที่ยง หรือตอนหลังเลิกเรียน
การขยับนิ้วอันเรียวยาวของท่านเอริค มาร์ตันดูคล่องแคล่วมาก ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงจะติดใจ เพราะขนาดเขาเองทั้งที่แค่มองยังเคลิ้มได้ถึงขนาดนี้ ลีลาบนเตียงของหมอนี่ท่าจะกินขาด อยากเห็นซักครั้งจังแฮะ
ยูอิจิหน้าแดงเล็กน้อย
" ไอ้เปี๊ยกยูอิจิ เย็นนี้ว่างรึเปล่าวะ ไปนัดบอดกันมะ "
ทาคุโร่ เพื่อนสนิทเขาเอง มันรู้ว่าเขาหน้าตาดี ก็เลยชวนไปบ่อยๆ
"นายรู้อยู่แล้วนี่ ชั้นว่างเสมอแหละเพื่อน"
"เออ ชั้นรู้น่ะว่าแกมันว่าง ว่าแต่ชวนเมทนายไปด้วยให้ได้นะ ผู้หญิงจะได้มาเยอะๆ"
ผมหรี่ตาอย่างผิดหวัง แต่ก็ทำตามนั้น
ถ้าให้เอริคไป เป้าสายตาของสาวๆก็จะไปกระจุกที่ไอ้หมอนั่นคนเดียวน่ะสิ
โธ่เอ้ย
แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริงๆ หลังเลิกงานนัดบอด เอริค มาร์ตันหายไปกับเอมิจังสาวสวยสุดๆของงาน ยูอิจิยิ่งคิดยิ่งผิดหวังทั้งๆที่เขาหมายตาเอาไว้แล้วแท้ๆ
หงุดหงิดจริงโว้ย หายไปได้ หายไปทั้งคืน
ไม่ยอมกลับหอ!
.
.
.
.
"เป็นอะไรน่ะ ยูอิจิ โกรธอะไรมา"
เอริคทักขึ้นเมื่อเห็นรูมเมททำท่าไม่สนใจเขาแม้แต่น้อยตอนที่ทั้งคู่ทานข้าวเช้าอยู่ที่โรงอาหาร
ชายหนุ่มแกล้งทำเมินทั้งที่ยังหงุดหงิดไม่น้อย
แต่เจ้าทาคุโร่ดันเดินมาสมทบซะก่อน
"ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกเอริค ไอ้เจ้าเปี๊ยกนี่มันแค่อิจฉานายน่ะ"
" หุบปากของแกไปเลยไอ้ทาคุ ชั้นไม่ใช่ไอ้เปี๊ยกนะเว้ย "
ทาคุโร่ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แถมยังไปพูดกระซิบที่หูมาร์ตัน แต่จงใจให้เขาได้ยินด้วย
"มันขาดผู้หญิงมานานแล้ว ตั้งแต่อยู่ร่วมห้องกับนาย แถมเอมิจังเมื่อวานยังโดนแกซิวไปอีก..คิกคิก สงสัยจะหงุดหงิดน่ะ"
เพราะว่าเอริคหันหลังอยู่ เขาเลยไม่ได้เห็นสีหน้าของร่างสูง
แต่เจ้าตัวที่กำลังถูกนินทากลับหน้าแดงเถือกอย่างไม่มีชิ้นดี ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย
"ไอ้บ้า ชั้นไม่ได้อดอยากปากแห้งนะ"
ยูอิจิเดินเข้าไปหาไอ้เพื่อนตัวดี ทำท่าเหมือนโกรธเต็มที่
ตัวการเหงื่อตกนิดหน่อย ตั้งใจแซวไปเล่นๆเท่านั้น ไม่คิดว่าจะโกรธปานนี้ เป็นเอามากๆแฮะ
"เอาน่าๆ ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งโกรธไปเลยนะ ชั้นมีของดีจะให้นายอยู่"
ไม่รู้ว่ามันไปเอามาจากไหน แต่ยูอิจิก็เกือบเผลอทำน้ำลายหกต่อหน้ารูมเมทตัวเอง
เขาครางในลำคอ
"นี่มัน.. AVตัวใหม่ของมาซานะจังนี่นา"
เอริค มาร์ตันเป็นฝ่ายชะโงกหน้าเข้ามาดูแผ่นดีวีดีในมือของยูอิจิ
"ได้มาเมื่อวาน แจ๋วมั้ยล่ะ"
" ไอ้เพื่อนยาก นายนี่เจ๋งจริงๆเลยว่ะ "
"ไปดูที่หอพักละกัน อย่าเปิดเสียงดังล่ะ"
ยูอิจิดีใจจนแทบจะกระโดดกอดคอทาคุโร่ได้ ลืมอารมณ์โกรธเมื่อกี้ซะหมดจดไม่มีเหลือ
เลิกเรียนแล้ว
การที่นิชิโนะ ยูอิจิ เอาแต่ลูบๆคลำๆไปบนปกแผ่นดีวีดีด้วยใบหน้าแจ่มกระจ่างหลังจากอาบน้ำเสร็จ สร้างความสนใจให้เอริคไม่น้อย
เขาเดินมานั่งข้างรูมเมทตัวเอง
ร่างสูงลูบคางไปมา พร้อมกับพูดลอยๆ
"ผ้ากันเปื้อน.. นายชอบแบบนี้เหรอ"
แก้มของยูอิจิแดงขึ้นมาเล็กน้อย
"ถ..ถ้านายไม่ว่าอะไร ชั้นอยากดูมันคืนนี้ได้รึเปล่า"
"นายจะใช้ห้องคนเดียว?"
พอเอริคพูดเป็นเชิงถามส่อนัยยะ ยูอิจิยิ่งหน้าแดงขึ้นไปอีก
เขาพยักหน้า
"โหดร้ายจังเลยนะนายนี่ ดูด้วยกันไม่ได้รึไง นายก็ซื้อเบียร์มาตั้งหลายกระป๋อง แถมยังของกินพวกนี้อีก"
ชายหนุ่มหน้าเจื่อนลง
ถ้าหมอนี่อยู่ด้วย แล้วเขาจะช่วยเหลือตัวเองได้ไงเล่า อารมณ์ยิ่งดับยากๆอยู่
" นายเพิ่งผ่านของจริงมาเมื่อวาน จะเอาอะไรกับแผ่นล่ะ ม มันต่างกันจะตายไป "
"อ้อ กับเอมิจังของนายนะเหรอ นึกว่านายลืมเรื่องนี้ไปได้แล้วซะอีก"
ยูอิจิหันขวับมาทันที เขาพูดกลบเกลื่อน
" อ เอ้อ ความจริงแล้วก็สมควรอยู่หรอก นายน่ะ ทั้งสูงแล้วก็หน้าตาดี แล้วยังการเคลื่อนไหวของนายอีก.. ใครจะไม่ชอบเล่า"
"หืม.." มาร์ตันเลิกคิ้วขึ้น
" นายคิดอย่างนั้น งั้นเหรอ "
" เอ๋ เปล่า คือ เอ่อ .. "
ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือไปมา แต่พอสบเข้ากับดวงตาสีเงินประกาย เขาก็พูดอะไรไม่ออก
"ใช่"
เอริคพ่นลมหายใจออกทางจมูกคล้ายๆหัวเราะ เงียบๆไปนานอยู่
แล้วดวงตาอันเฉลียวฉลาดก็เริ่มหรี่ลงอย่างมีเลศนัย
"เมื่อคืนน่ะ มันไม่ค่อยถึงใจชั้นซักเท่าไหร่หรอก เธอคนนั้น ..เอมิของนายน่ะ ก็ถือว่าเยี่ยมทีเดียว แต่ดูเหมือนว่าชั้นเองไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไหร่"
ยูอิจิเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเมทของเขาจะกล้าพูดถึงเรื่องนั้นให้เขาฟังตรงๆเลยแบบนี้
แต่ว่าเขาเองซึ่งก็ไม่เคยรู้ธรรมเนียมของชาวอเมริกันมาก่อน ก็เลยไม่ว่าอะไรทั้งๆที่อายนิดหน่อย
" นายพูดเหมือนกับว่า..ตายด้าน.. "
" ประมาณนั้นมั้ง.. สงสารล่ะสิ "
มาร์ตันล้วงมือเข้าไปในกางเกง เขาดูสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่กำลังพูดเรื่องแบบนี้อยู่
" เปล่าไม่ได้สงสาร เพียงแต่.. "
"อะไร.."
"เอางี้ละกัน"
ชายหนุ่มคอตกเล็กน้อย แต่ถ้ามันจะเป็นการทำเพื่อเพื่อนร่วมห้องได้
"นายดูAVนี่กับชั้นก็ได้ ถ้ากดความรู้สึกไว้จนจบนายอาจจะรู้สึกดีก็ได้ หลังจากนั้นเราค่อยแยกย้ายกันไปทำธุระ อ โอเคไหม?"
ไอ้ที่พูดมานี่ เขาก็อายไม่ใช่น้อยเลยนะนั่น
มาร์ตันยิ้ม ก็เป็นอันตกลง
ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจของยูอิจิถึงได้เต้นแรงผิดปกติ
เขามีลางสังหรณ์แปลกๆยังไงไม่รู้
.
.
.
.
.
เพราะว่าไม่เคยดูหนังอย่างว่ากับใครมาก่อน เลยทำให้นิชิโนะต้องซัดเบียร์ย้อมใจเป็นการใหญ่ก่อนเปิดแผ่นดูซะอีก แล้วดูท่าทางของรูมเมทเขาสิ อย่างกับพวกมืออาชีพไม่ผิดเพี้ยน ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึไงนะ!
ตอนนี้ถึงจะดึก แต่ความวุ่นวายในหอก็ยังคงมีอยู่ ทำให้ไม่มีใครข้างนอกให้ยินเสียงครางของผู้หญิงจากลำโพง
อ๊า อ๊า อ๊าาาาาง~
ดาราAVที่ชื่อมาซานะขยับสะโพกอย่างเชี่ยวชาญ เธอถูกกระทำในชุดที่ใส่ผ้ากันเปื้อนเพียงผืนเดียว
ภาพหน้าจอบนโทรทัศน์ปลุกความเป็นชายของยูอิจิซะตื่นตัวเต็มที่ เขาพยามยามลากผ้าห่มบนเตียงมาคลุมหน้าขาเอาไว้ แต่การทำแบบนี้ดูเหมือนจะกระตุ้นให้เอริคมองมายังตำแหน่งนั้นซะมากกว่า ยูอิจิซุกมือลงที่หว่างขา กัดริมฝากแน่นแบบฝืนยิ้ม
" ไม่น่าเลยเรา รู้งี้ดูคนเดียวดีกว่า "
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง
ใบหน้าขาวแดงเถือกเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ และรวมถึงอารมณ์ที่พุ่งประทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาทรมานเหลือเกิน ทั้งที่อยากจับต้องส่วนนั้นแต่ก็ทำไม่ได้
ยูอิจิหายใจแรง เลียริมฝีปากพร้อมกับจิกผ้าห่มของตัวเองแน่น
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลมองเห็นความเร่าร้อนจากสายตาของยูอิจิ
ใช่ เขาปรารถนาที่จะเห็นท่าทางอย่างนี้ของนิชิโนะ ยูอิจิเต็มแก่ อาจจะเป็นตั้งแต่วันแรกที่หมอนี่เข้ามาในห้องของเขาแล้วก็ได้
กลิ่นหอมอ่อนๆของอีกฝ่ายตอนที่มักจะเบียดเข้าใกล้เขาเสมอๆทำให้ตัวเขาเองเกิดความต้องการขึ้นมา.. และอยากจะได้ชายหนุ่มมาครอบครอง แถมความรู้สึกนั้น มันยังทวีมากขึ้นเรื่อยๆ!
รูมเมทของเขาบิดตัวไปมา กระสับกระส่าย
การขยับตัวของชายหนุ่มทำให้เขาเริ่มอดทนไม่ไหว
"นายน่ะ ร้างมานานสินะ คงตั้งแต่มาอยู่หอแล้วล่ะสิ"
ยูอิจิไม่โกรธ ..เขาไม่ได้ยิน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างสูงเขยิบเข้าใกล้ตัวเขามากเพียงไร เขากำลังทรมานอยู่ในวังวนความปรารถนา.. ต้องการ.. เขาต้องการที่จะปลดปล่อยมัน ในเร็วๆนี้
ม ไม่ไหวแล้ว อยากจะทำซะตอนนี้เลย!
"อ๊ะ!"
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก และมองเห็นแล้วว่าความเป็นจริง เอริคนั้นอยู่ใกล้กับเขาแค่ไหน
นิ้วมือเรียวยาวของมาร์ตันที่ยูอิจิมักจะเผลอมองตลอด ตอนนี้กลับกำลังจับต้องล่วงเกินเขาผ่านเนื้อผ้าของกางเกงตัวนอก
ส่วนที่กำลังร้อนอยู่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรง
เอริคยิ้มร้าย เขากระซิบข้างหู
"นายไม่ใส่บ๊อกเซอร์.. ลามกชะมัด คิดจะเผด็จทั้งอย่างนี้เลยรึไง" [edit: จากตรงนี้ลากแถบอ่านนะคะ]
ร่างสูงพูด พร้อมกับบีบเบาๆ
ชายหนุ่มพยายามผลัก แต่ไม่มีแรง ไม่สิ เขายังไม่อยากผลักออกไปต่างหาก
ขณะที่เอริคใช้มือขยับ สัดส่วนของของยูอิจิเริ่มกระตุกพรวดๆ
เขาอัดอั้นต่อไปไม่ไหว
"อ๊าา อย่านะ อย่าจับมากกว่านั้น ไม่งั้นชั้นจะ.."
รูมเมทของเขาสัมผัสแรงๆอย่างรู้ใจ ความร้อนของมือส่งผ่านการเสียดสีของเนื้อผ้าทำให้ชายหนุ่มเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเปรี๊ยะๆที่หว่างขา เขารุดถึงสวรรค์อย่างรวดเร็ว และผวาเฮือกออกมา
ยูอิจิกอดเอริคแน่น ในหัวขาวโพลน และหอบอยู่บนไหล่ของร่างสูง
เสียงหอบผสมปนเปกับเสียงครางในทีวี
" ฮ้าา ..ฮ้า..."
กระแสความต้องการของมาร์ตันทวีขึ้นอย่างรุนแรง กลิ่นหอมของนิชิโนะทำให้เขาอดไม่ไหว
เขาต้องรีบจัดการกับความรู้สึก ก่อนที่ยูอิจิจะมีสติครบถ้วน
"ไม่ได้ เราทำอย่างนี้ไม่ได้"
เอริค มาร์ตันไม่ฟัง เขาไม่มีความอดทนพอที่จะรอให้ยูอิจิพร้อมในคราวต่อไป
เขาไม่แน่ใจว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายอดทนกับความปรารถนา
มาร์ตันสอดมือเข้าใต้เสื้อของยูอิจิ และบีบเนินอกเล็กๆของชายหนุ่มเบาๆ เขาไม่พึงพอใจเมื่อยูอิจิพยายามผลักเขา
ขายาวแข็งแรงข้างหนึ่งสอดเข้าระหว่างขาของร่างเล็ก เอริคจัดการผลักให้ยูอิจิที่ไร้เรี่ยวแรงนอนแผ่ราบไปบนที่นอน ร่างสูงถอดเสื้อยืดของตัวเองออก ก่อนจะก้มลงไปหานิชิโนะด้วยความรู้สึกเร่าร้อนที่เก็บกดมานานนับเดือน
นิ้วเรียวยาวคลำไปถึงจุดตื่นตัว เขาโยนกางเกงของรูมเมททิ้งไป จัดการแยกขาของร่างเล็กออกและสัมผัสมันอีกครั้ง
"นายไม่เคยทำกับผู้ชายมาก่อนเลยสินะ ตรงนี้น่ะ ปิดสนิทเลย"
เอริคใช้นิ้วร้อนลูบปากทางไปมา มันมีน้ำฉ่ำเยิ้มออกมาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะสัมผัสมันด้วยซ้ำ
"เกิดอารมณ์มากเลยเหรอ"
"..."
ใช่ เขาร้อนไปหมด อยากจะปลดปล่อยอีกซักครั้ง แต่ว่าเอริคยังมองเขาอยู่
เขาขยับมืออย่างต่อเนื่องเหมือนชำนาญการ ยูอิจิบิดตัวเร่าอยู่ใต้ร่าง
เอริคสัมผัสเขาอย่างใกล้ชิดจนเขาแทบร้องไห้ด้วยความอาย แต่แม้ในเวลาที่เขาทักท้วง เอริคทำอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาแอ่นขึ้นทั้งตัว
"อ๊า!"
ตาที่มีแววงุนงงตกใจมองสบตาเข้ากับดวงตาสีเทาเป็นประกายเพียงแวบเดียวก่อนที่เขาจะกระโจนข้ามหน้าผาชันร้อนแรง ความคิดที่จะทักท้วงถูกกำจัดออกไปด้วยความสุขสม ความสุขสุดยอดที่เอริคมอบให้อีกครั้ง
"ทำให้ชั้นบ้างสิ ยูอิจิ สัมผัสชั้น"
เอริคจับมือของชายหนุ่มมาสัมผัสแก่นกายของเขาที่ขยายตัวใหญ่และอัดแน่น นิชิโนะเบิกตากว้างกับขนาดของมัน
"นายบอกไม่ใช่เหรอว่าตายด้าน แล้วนี่มันอะไร..อุ๊บ"
ริมฝีปากของยูอิจิถูกปิด เอริคบังคับให้มันแยกจากกันและสอดลิ้นอุ่นเข้าหาริมฝีปากหวาน แม้จะมีรสชาติของเบียร์ปนอยู่
"อืม.. อืม"
"ชั้นไม่เคยมีอารมณ์กับใคร มากเท่านายมาก่อน"
เอริคจับมือของยูอิจิ บังคับให้เขาขยับรูดสัดส่วนที่ขยายใหญ่ของตัวเอง
มาร์ตันเป็นฝ่ายคำรามอยู่ในลำคอ ตอบแทนการกระทำของชายหนุ่มอย่างพึงพอใจด้วยการบดขยี้ริมฝีปากนุ่ม เขาอยากเอามันเข้าไปอยู่ในร่างกายของยูอิจิโดยเร็ว
เอริคหยุด เขาเลียไปตามง่ามมือเล็กของชายหนุ่มเพื่อทำความสะอาด ตัวของยูอิจิสะท้าน อารมณ์พุ่งแปลบปลาบไปตามง่ามขาและหน้าท้อง
ร่างสูงขยับตัวให้ท่วงท่าพอเหมาะ แยกขาของชายหนุ่มออกทุกสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเชื้อเชิญให้เขาเบียดตัวเข้าแนบชิดมัน
"อย่านะ นาย ทำไม่ได้"
ยูอิจิทักท้วง ถึงแม้ว่าเขาเองก็ต้องการอีกฝ่ายมาก แต่เรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง
"มันพร้อมแล้ว นายห้ามไม่ได้หรอก"
มือของเอริคอยู่ที่สะโพก กดให้คนที่อยู่ใต้ร่างนิ่งยอมรับการสอดแทรก
เอริคเข้าสู่ตัวยูอิจิด้วยการขยับสะโพกแรงๆเพียงครั้งเดียว
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเขาถูกกลั้นไว้ด้วยแรงกดรุกเร้าจากริมฝีปากของอีกฝ่าย
ลมหายใจของชายหนุ่มติดขัด เขาสั่นไปทั้งตัวเมื่อเอริคขยับเข้าออก
"อ๊า เจ็บ เจ็บ.. เอริค อย่า อย่าเพิ่ง ได้โปรด"
"ผ่อนคลาย ยูอิจิ นายต้องยอมรับชั้น ชั้นจะทำให้นาย.."
คนที่อยู่เบื้องล่างกลั้นหายใจ มองเข้าไปในดวงตาสีเทาประกายเหมือนแสงดาว
ยูอิจิร้องเบาๆกับทุกการเคลื่อนไหวของร่างแกร่ง ทุกจังหวะที่ได้รับ ทำให้ความเจ็บปวดค่อยๆลดลงและแปรเปลี่ยนเป็นความหฤหรรษ์
"อา อา ..เอริค "
ความปรารถนาของชายหนุ่มแล่นกระพือ เขาพยายามกระซิบด้วยความอาย
" ขยับอีกสิ "
"อะไรนะ"
" ชั้น อยาก ..โอ้ ไม่ อ๊า อ๊าๆ อ๊าาา!!"
เอริคแกล้งเขาด้วยการกระแทกแรงๆหลายๆครั้ง ยูอิจิเผลอข่วนไปบนแผ่นหลังกว้างพร้อมกับครางออกมาอย่างหนัก
"ต้องการอะไรล่ะ"
ร่างสูงยกส่วนเกร็งแน่นออกมายาวๆ แล้วกดสะโพกเบียดลง เขารู้สึกถึงความอุ่นที่โอบรัดเขาไว้แน่นโดยรอบ
เพียงชั่วแวบ เอริคอยากได้ยินเสียงร้องครางของยูอิจิอีก
"อาา..อ้า"
นิชิโนะเผยอปากหอบหายใจ เขาต้องการ ต้องการเหลือเกิน
"ระ เร็วอีกสิ เอริค ช่วยชั้น ช่วยที"
เป็นเสียงกระซิบที่เบาจริงๆ แม้จะได้ยินเต็มสองหูก็ตาม
"อะไรนะ"
"ฉันอยากได้นาย ฮ้า..ทั้งหมด ช่วย.. แฮ่ก ขยับ เร็วๆอีก..นะ..."
สะโพกแกร่งขยับแรงๆอย่างเร่งเร้า
มาร์ตันพึงพอใจที่ยูอิจิรัดเขาไว้แน่น พร้อมกับครางอย่างกระหายในตัวเขา
"ชั้นไม่ได้ยิน ยูอิจิ"
ร่างเล็กหลับตาแน่น สีหน้าแดงซ่าน
"ฮ้า...อ๊าา!...ชั้นต้องการนายทั้งหมด! แรงๆนะ ได้โปรด เข้ามาในตัวชั้น เร็วอีก"
เอริคยิ้มร้าย เขาก้มลงไปเลียริมฝีปากให้ชายหนุ่ม
ใช่.. ใช่! อย่างนี้แหละ
เขากระซิบตอบอย่างยั่วยวน
"ได้สิ จะเข้าไปให้ลึก ..ลึกที่สุดเลย "
เสียงกระแทกกระทั้นดังขึ้นทำให้รู้ว่าร่างสูงขยับอย่างรุนแรงแค่ไหน เอริคเข้าไปลึกเสียดสีกับความอบอุ่นภายใน
ยูอิจิตอดรัดไม่หยุด เขาสั่นขณะที่ความสุขเพิ่มขึ้นในแต่ละวินาที เสียงขาดเป็นห้วง
"อ๊าๆ อ้า!.....แฮ่ก... แฮ่ก เอริค!..ดี ...ดี!"
ชายหนุ่มร้องเสียงดัง ตัวสั่นรุนแรงเมื่อความสุขหนึ่งแล่นพุ่งผ่านตัวเขาออกมา
เอริคขมวดคิ้วแน่น กัดริมฝีปาก
เขาขยับตัวจนทำให้เตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดถี่กระชั้นไม่หยุด
"โอ้วว ไม่นะ เอริค! อ้า ..ชั้น..เอริค!! "
ยูอิจิจำได้ว่าไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นรุนแรงอย่างนี้มาก่อน แม้แต่ตอนทำกับผู้หญิง เลือดในกายสูบฉีดแรงความสุขสมเกินพิกัดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและกำลังจะล้นทะลักในไม่ช้า
คลื่นนั้นกำลังมา!
"ให้ชั้นมองหน้านาย" เอริคพึมพำอย่างเร่าร้อนเมื่อยูอิจิเอามือขึ้นมาปิดหน้า เขามีความสุขจนอับอายไปหมด ทั้งๆที่เขากำลังทำกับผู้ชาย แล้วยังเป็นรูมเมทของเขาอีกตังหาก
"มองชั้นสิ" มาร์ตันเอามือของชายหนุ่มออกอย่างแผ่วเบา "ให้ชั้นมอง..ให้ชั้นเห็นมัน! ยูอิจิ"
ยูอิจิไม่อยากเชื่อ เขากำลังจะตาย ไม่มีมนุษย์หน้าไหนรอดชีวิตไปจากคลื่นความสุขเร่าร้อนแบบนี้ มันสุขล้ำและเอ่อล้นเต็มทนจนกระทั่งเหมือนกับความเจ็บปวด
ชายหนุ่มกอดเอวของเอริคแน่น ตอบรับความต้องการของกันและกันอย่างรุนแรง เอริคกำลังจะพาเขาไปถึงความสุขเหนือจินตนาการ
" อ ..อ๊า! อ๊าาา! มะ ไม่ไหวแล้ว เอริค..แรงๆ แฮ่ก.. ชั้นจะ.. ใกล้แล้ว! "
เอริคคำรามต่ำ เขาจูบพรมไปทั่วร่างพร้อมกับขบกัดมัน
"อ๊า!! อ๊าาาา!!!!..ซืด... "
ยูอิจิสะอื้น ครางรุนแรงกว่าครั้งใดเมื่อมาร์ตันสร้างความเกร็งเครียดถึงจุดสูงสุด
"ใช่ เดี๋ยวนี้" เอริคกัดฟันพูด สัดส่วนของเขาขยายตัวคับแน่น เขาครางหนัก "เดี๋ยวนี้! อา..ยูอิจิ เดี๋ยวนี้...!!"
ยูอิจิกรีดร้อง เขากระโจนพ้นขอบโลก เรือนร่างขาวเกร็งแอ่นสะท้าน ในขณะที่ดวงตาปิดแน่นด้วยเพราะรู้สึกถึงความร้อนที่ถูกฉีดพุ่งเข้าใส่ร่างกายอย่างรุนแรง
เขากัดริมฝีปากอีกครั้ง
"ซืด.. เอริค เอริค ..ชั้น"
เอริคก้มหน้าลง จูบซับน้ำตาที่กำลังเอ่อท้นของชายหนุ่มที่เขาหลงใหล
แขนแกร่งโอบกอดร่างที่สั่นสะท้านไปมาอย่างปลอบโยนก่อนจะค่อยๆถอนตัวออกมาจากช่องทางเล็กช้าๆ
"เจ็บ.."
ยูอิจิคราง แล้วบีบรัดส่วนนั้นไว้แน่น
"ผ่อนคลายหน่อยยูอิจิ ไม่งั้นชั้นจะต่ออีกยกนะในเมื่อนายรัดฉันแน่นขนาดนี้"
ชายหนุ่มผลักอกกว้างของเอริคออกไป เอริคหัวเราะเบาๆในลำคอแล้วถอนตัวออกมาจนหมด น้ำขาวข้นทะลักออกมาตามทาง
ยูอิจิครางเล็กน้อย
เมื่อเขาตระหนักถึงสายตาสีเทานั่นกำลังมองเขาอย่างยั่วยวน จึงรีบหันหลังหนีพร้อมกับหยิบผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างเปลือยเปล่าเอาไว้
เขาไม่มีแรงพอที่จะลุกเลย
"เย็นชาจังนะ ยูอิจิ ไม่คิดจะจูบขอบคุณชั้นหน่อยเหรอ"
"ร เรื่องอะไรเล่า.."
ที่แดงน่ะไม่ใช่แค่หน้าหรอก
แต่เป็นทั้งตัวเลย
เอริค มาร์ตันยิ้มอย่างมีความสุข เขานอนตะแคงลงข้างๆตัวชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างที่เขาหลงใหล ร่างสูงลูบไล้ไปตามเส้นผมสีดำสนิทของคนญี่ปุ่นแท้ๆ ก่อนจะกระซิบที่หู
"อีกรอบดีมั้ย"
"... "
ยูอิจิไม่ตอบ เขายังเจ็บอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงความสุขที่พาเขากระโจนพ้นขอบโลกเมื่อกี้ ร่างเล็กก็หน้าแดงเถือก
เอริคจูบที่ใบหูของยูอิจิ เม้มมันลงเบาๆ
เขายิ้มให้กับดวงตาโตที่ตวัดมองมา
"ไม่ได้เหรอ.."
" ... " ยูอิจิแตะริมฝีปากรูมเมทของเขา ความร้อนส่งผ่านนิ้วมือมา เขาส่ายหน้า
" นายต้อง.. เบาๆหน่อยนะ "
.
.
.
.
ดีวีดีของมาซาเนะจังจบไปนานแล้ว
แต่ว่าเสียงคราง
กลับไม่ยอมหยุดซะที
END
edit @ 1 Mar 2008 19:28:42 by อย่าเรียกว่า [ป๋า]